تغذیه کوهنورد
در برنامه هاي كوهنوردي كمتر از دو روز نياز به رژيم غذايي پر پروتئين وجود ندارد.
در اين برنامه ها اغلب مواد رژيم غذايي بايد كبوهيدرات و چربي باشد.
در حين فعاليت شديد در كوهنوردي (صعود دماوند) مصرف كربو هيدرات و آب از همه مهمتر است. مصرف چربي و پروتئين (مانند تن ماهي ) قبل از شروع فعاليت سنگين مثلا صبح روز صعود توصيه نمي شود.
در حين فعاليت شديد مصرف آب به ميزان cc1000-750 در ساعت توصيه مي شود.
در ارتفاعات بالا مصرف آب ليمو يا ليمو ترش مي توانداز ميزان ارتفاع زدگي بكاهد.
در هواي گرم و تعريق شديد بايد نمك نيز به آب آشاميدني افزوده شود.
مصرف انجير خشك ، كشمش ، آلو خشك و خرما در حين صعود مفيد است.
تركيب نوشابه ورزشي بصورت اضافه كردن يك قاشق چايخوري+2قاشق غذا خوري شكر+1 سيسي آب ليمو
نوشابه ورزشي به ميزان 250سي سي هر 20دقيقه در حين صعود دشوار و در هواي گرم و هر 1 ساعت در صعود معمولي استفاده مي شود.
ميوه هاي آبدار مانند پرتقال ، گوجه ، خيار و سيب نيز ضمن تامين قند ، آب لازم را نيز در حين صعود فراهم مي كنند.
بهتر از حداقل 30 دقيقه بعد از خوردن غذا استراحت شود و بلافاصله اقدام به صعود نشود.
غذاهاي چرب مانند تن ماهي در ارتفاع باعث تشديد تهوع ناشي از بيماري ارتفاع مي شود مواد قندي و ترش درارتفاعات بيشتر توصيه مي شود.
كم آبي بدن خطرناكترين عارضه كوهنوردي در فصل تابستان است كه بايد ب آشاميدن آب كافي مانع آن شد.
جهت برنامه كوهنوردي كه در پيش داريد برنامه غذايي و نوشيدني خود را چه از لحاظ كميت و كيفيت و چه از نظر زمان مصرف شخص و تعيين نماييد.
سعي كنيد در هر ساعت حداقل 2گرم كربوهيدرات (قند) استفاده كنيد.
اگر در برنامه اي دماي پايين پيش بيني مي كنيد ، چيزي براي خوردن برداريد كه به صورت سرد هم قابل خوردن باشد.
خوردن آب و غذاي سرد در كوه ها به هنگامي كه هوا سرد است و دما پايين ، عمده بر اينكهكوهنورد را دچار سوء هاضمه مي كند مي تواند تاثيراتي چون از دست دادن حرارت بدن و آسيب به اعضاي داخلي بدن به علت سرد شدن ناگهاني مانند آسيب به حنجره ، لوزه ، دندان ها و غيره را پي داشته باشد.
تنوع غذايي حتي در صورت داشتن غذاي مورد علاقه مي تواند بسيار آزار دهنده باشد.
توصيه هاي فراواني در خصوص حداقل يك وعده غذايي گرم در ميان جيره غذايي روزانه كوهنوردان شده است. يكي از دلايل اين توصيه ها جنبه هاي رواني غذاي گرم است.
ارتفاع و ورزش هر دو باعث كم اشتهايي مي گردد.
غذاهاي با ميزان چربي بالا بيشتر غذاهاي با كربوهيدرات بالا باعث ناراحتي معده و گرفتن عضلات مي شود.
بهتر است در هر فرصتي (مثل استراحتهاي كوتاه) غذاي مختصري بخوريد تا اين كه هر از گاهي حجم زيادي غذا بخوريد.
استفاده از تنقلات و مغزهاي خام و شكلات هاي مغزدار بسيار مفيد است.
قبل از شروع برنامه غذايي را كه قبلا نخورده ايد و ممكن است مجبور باشيد در طول برنامه بخوريد را آزمايش كنيد.
سعي كنيد غذايي را كه قصد داريد ببريد در خانه بپزيد.
گوشت بدون استخوان مرغ ، برگه هاي سرخ شده گوشت ، سبزيجات پخته و ... جايگزين هاي مناسبي براي كنسروها هستند.
بعد از گرسنگي شديد و طولاني يك مرتب مقدار زيادي غذا بخوريد.
ترس و استرس باعث كاهش ترشحات معده و سوئ هاضمه مي شود
همه‌چيز در مورد كوه‌گرفتگي
بيماري ارتفاع و قوانين طلايي آن
كوه‌گرفتگي يا بيماري ارتفاع موضوعي است مورد توجه كليه كساني كه پاي به كوه مي‌گذارند و به طور جدي به آن نگاه مي‌كنند. آنها بارها در مورد آن به تفكر پرداخته و گاه از آن وحشت داشته اند، در حالي كه چنانچه با آن آشنايي كامل داشته باشيم به خوبي قابل پيش‌بيني و پيشگيري است. در اين مقاله سعي بر آن داريم تا با زبان ساده و قابل استفاده براي همه از اين پديده صحبت كنيم.
قبل از هرچيز لازم است تعريف ارتفاع بلند را بدانيم:
- از (پا 11500-5000) 3000-1500 متر را ارتفاع بلند
- از (پا 18000-11500) 5500-3000 متر را ارتفاع خيلي بلند
- از (پا 18000)5500 به بالا را ارتفاع نهايي
مي‌ناميم. اصل اساسي صعود به اين ارتفاعات هم هوايي مي‌باشد. چنانچه هم هوايي به خوبي انجام شود مشكلي در صعود نخواهيم داشت. گرچه ممكن است كوه‌‌زدگي در ارتفاعات حتي 2500 متري و يا كمتر اتفاق بيفتد ولي معمولاً اين مشكل در ارتفاعاتي بالاتر از 3000 متر مشاهده مي‌شود. اين پديده يعني هم هوايي عبارت است از:
تطابق بدن با كمبود اكسيژن كه در ارتفاعات با آن روبه‌رو هستيم. اين تطابق طي روندي كند و طولاني و با مكانسيم‌هاي زير انجام مي‌شود:
1- ازدياد دم و بازدم (نفس نفس زدن)
2- ازدياد ادرار
3- ازدياد گلبول قرمز به دليل تسريع در ساخت آنها ( و غليظ شدن خون به دليل ازدياد ادرار)
وقتي به ارتفاعات صعود مي‌كنيم و يا با هواپيما به بالا مي‌رويم فشار هوا كم و در حقيقت هوا رقيق‌تر مي‌شود. گرچه در هر هوايي و در هر ارتفاعي ميزان درصد اكسيژن (21%) تغييري نمي‌كند اما تعداد مولكول‌هاي اكسيژن در هواي رقيق كمتر مي‌شود و در نتيجه بدن براي رفع نياز خود به اكسيژن به تلاش بيشتري مي‌پردازد.
كفتيم كه اولين مكانسيم هم هوايي ازدياد ميزان تنفس است. اين كار خود به افزايش سوخت و سار و در نتيجه توليد بيشتر ميزان گاز كربنيك منجر مي‌شود. لازم به ذكر است كه در مغز دو مركز براي كنترل تنفس وجود دارد؛ يكي با كمبود اكسيژن و ديگري با ازدياد گاز كربنيك فعال مي‌شود. البته ازدياد گاز كربنيك اثري بسيار قوي‌تر از كمبود اكسيژن بر مغز مي‌گذارد. همچنين دوگانگي مراكز تنفس در مغز و تعارضي كه در شرايط خاصي بين اين دومركز به وجود مي‌آيد باعث پديده قطع و وصل تنفس در شب و در ارتفاعات بالا مي‌شود كه يكي از مشكلات كوهنوردان را در ارتفاعات تشكيل مي‌دهد. از آنجايي كه زمان قطع تنفس هنگام خواب حتي به 15-10 ثانيه نيز مي‌رسد عدم اطلاع از اين پديده ممكن است باعث وحشت كوهنوردان كوهنوردان در هنگام شب گردد.
زماني كه با نفس كشيدن خود و يا يكي از دوستان كه در خواب است مواجه شويم اين پديده يك امر طبيعي در هنگام شب در ارتفاعات است عارضه‌اي كه در صورت شديد بودن بايد مورد درمان دارويي قرار گيرد. اين پديده به همراه علايم ديگر از عوارض عدم هم هوايي است كه با هم بيماري حاد كوهستان خوانده مي‌شود.
بيماري حاد كوهستان
چنانچه بدون هم هوايي به ارتفاعات بالا صعود نماييم واكنش بدن به كمبود اكسيژن با علايم زير خودنمايي مي‌كند:
- بي‌اشتهايي، تهوع و استفراغ
- خستگي و ضعف
- گيجي و منگي و سردرد
- بي‌خوابي (قطع و وصل تنفسي)
- عدم تشخيص صحيح (قاطي كردن)
- خواب‌هاي آشفته
راستي چه كساني به اين بيماري دچار مي‌شوند؟
واقعيت اين نيست كه هركس كه به ارتفاعات بالا صعود نمايد در معرض ابتلا به اين بيماري قرار مي‌گيرد. عامل اصلي ابتلا يا عدم ابتلا سرعت صعود است؛ هرچقدر سريع‌تر صعود نماييم امكان بروز بيماري بيشتر مي‌شود. هيچ روشي وجود ندراد كه از قبل بتواند در مورد ابتلا يا عدم ابتلا به اين مشكل اظهارنظر نمايد. ممكن است كساني كه حتي در ارتفاعات پايين يعني حدود2500 متر به اين بيماري دچار شوند. كساني كه قبلاً ارتفاعات بسيار بالاتر را بدون مشكل تجربه كرده‌اند.
بنابراين به قانون طلايي شماره صفر مي‌رسيم كه مي‌گويد:
هيچ اشكالي ندارد كه به اين بيماري دچار شويم مشكل زماني است كه جان ما در اثر اين بيماري به مخاطره افتد.
توجه داشته باشيم كه ابتلا به اين بيماري هيچ ارتباطي به سن، جنس، آمادگي بدني، صعودهاي موفق قبلي ندارد. همين‌طور اقرار به ابتلا به اين بيماري به هيچ وجه از شايستگي‌هاي كسي نمي‌كاهد. بنابراين نبايد به هيچ‌وجه علايم را مخفي و قبل از هم هوا شدن به صعود ادامه داد
نقل ازhttp://www.nmikooh.blogfa.com
ملاحظات غذایی در کوه نوردی

دکتر حمید بذرافکن


یکی از مهمترین مسائل مطرح در کلی فعالیت های ورزشی رعابت نکات غذایی است. در ورزش کوهنوردی نیز این مسئله اهمیت بسیار بالایی دارد. در ادامه مطلبی که ارائه می شود فرای اصول تغذیه و پیرامون ملاحظات خاصی است که باید در تغذیه در کوهنوردی به آن ها دقت کنیم. این مطالب بر گرفته از مقاله ای منتشر شده توسط اتحادیه جهانی کوه نوردی است. اما از همه همنوردان عزیزی که این مطلب را مطالعه می فرمایند درخواست دارم که ملاحظات غذایی شخصی خودشان که حاصل تجارب ارزنده فردی و گروهی می باشد را در قسمت نظرات درج نمایند تا مورد استفاده همه دوستان قرار گیرد.  

مقدمه

"اهمیت دریافت کافی کالری و مایعات حداقل باید به اندازه اهمیت دریافت اکسیژن در نظر گرفته شود"

به طور کی در هر فعالیت ورزشی سلامتی و کارایی با تغذیه مناسب و دریافت کافی مایعات  تقویت می شود. البته معمولا گفتن این حرف از انجام آن در ارتفاع و یک محیط دور از دسترس و چالش بر انگیز خیلی راحت تر است.

زمانی که برای هر یک از حرفه های کوهنوردی آماده می شوید نکات بسیار مهم تغذیه ای را باید در نظر داشته باشید، خصوصا زمانی که مدت فعالیت طولانی تر می شود. با افزایش ارتفاع شما با کاهش اکسیژن و تطابق های پیچیده فیزیولژیک رو به رو می شوید. اشتها و ادراک طعم کاهش پیدا می کند. در این حالت فعالیت بدنی می تواند بیشتر از دو برابر انرژی نسبت به سطح دریا مصرف کند. حاصل این اتفاقات کاهش وزن و تغییر در ترکیب بدن ( درصد چربی و ماهیچه بدن) است.

 

دلایل کاهش وزن در ارتفاع

با فرض اینکه جیره کافی غذایی مطبوع تهیه شده باشد، به طور منظم آماده شده باشد و در آرامش نسبی مصرف شود هنوز هم ممکن است مشکلاتی سر راه مصرف کافی مایعات و خوراک وجود داشته باشد.

اشتها و ادراک طعم غذا هر دو در ارتفاع بالا سرکوب می شود. احساس سیری بیشتری به دنبال وعده غذایی کمتری به وجود می آید. این "بی اشتهایی کوهستان" که در ارتفاع حدود 3600 متر برای برخی و در اتفاع 5000 متر برای اغلب افراد رخ می دهد می تواند منجر به کاهش وزن قابل توجه ( 1 تا 2 کیلوگرم در هفته) شود. به نظر می رسد که این حالت بر اثر تغییر در سطح هورمون های بدن خصوصا هورمون لپتین در ارتفاع می باشد.

این کاهش وزن ارتباطی به علایم بیماری ارتفاع ندارد. همانطور که می دانید کاهش تعذیه یکی از علامت های بیماری ارتفاع است. در بیماری ارتفاع فرد احساس گرسنگی دارد اما به علت حالت تهوع و دیگر مشکلات تمایل و توانایی خوردن را ندارد.

عدم رعایت بهداشت فردی یکی از علل فراوانی است که می تواند سبب بروز اسهال شود که به نوبه خود سبب کاهش وزن و اختلال در آب و الکترولیت ها می شود.

دیگر علل کاهش وزن ممکن است شامل کاهش اشتها به علت تغییر در منوی غذایی، عادات فردی یا دوری از دوستان و خانواده باشد. خوردن و آشامیدن همچنین می تواند تحت الشعا نیاز به تمرکز بر فعالیت های فیزیکی، صعود و حتی بقای فرد قرار گیرد.

صرف نظر از سطح آمادگی فردی، کمبود اکسیژن هم می تواند سبب در تغییر در منبع انرژی بدن ( کربوهیدارت یا چربی) شود. و این می تواند در بین زنان و مردان هم متفاوت باشد.

ترکیب بدن هم همانطور که گفته شد با کاهش وزن در ارتفاع تغییر می کند. این تغییر به میزان ارتفاع، ترکیب عادی بدن فرد و جنسیت بستگی دارد. تعادل مایعات بدن هم در شرایط کمبود اکسیژن تغییر می کند.

آمادگی های لازم قبل از برنامه

1. چگونه تصمیم بگیریم که چه نوع جیره غذایی را با خود ببریم

انتخاب جیره غذایی برای برنامه به نیاز های غذایی افراد گروه و طول مدت برنامه بستگی دارد. قبل از برنامه حتما از سلامت دندان هایتان مطمئن شوید.

با توجه به اینکه در ارتفاع شانس این وجود دارد که کالری دربافتی از کالری مصرفی کمتر شود این نکته بسیار مهم که غذا مطبوع، خوش طعم و به آسانی قابل آماده کردن و مصرف باشد. به همراه داشتن مواد غذایی پر تراکم انرژی و کربوهیدات هایی که راحت آماده می شوند برای وعده های غذایی و حتی برای مصرف در طول صعود ( خصوصا کربوهیدرات ) یک استراتژی سودمند است. سعی کنید غذاهای متنوع مصرف کنید. به همراه داشتن انواع ادویه برای مطبوع کردن غذا در شرایط کوهستان بسیار مفید است.

این نکته را در نظر داشته باشید که ظرف غذایی که انتخاب می کنید به راحتی قابل تمیز کردن باشد. استفاده از درپوش در مصرف انرژی صرفه جویی می کند.  

حمل غذایی که در نهایت مصرف نخواهد شد هیچ سودی ندارد بنابراین در انتخاب غذا دقت کنید و تمایلات افراد گروه را حتما در نظر بگیرید. راحتی آماده شدن غذا در ارتفاع و در هوای سرد هم اهمیت بسیاری دارد.

نکات کلی که در انتخاب رژیم غذایی می تواند موثر باشد:

- رژیم نرمال غذایی

- عقاید مذهبی

- عادات خاص غذایی

- سن و جنسیت

- حساسیت ها و عدم تحمل غذایی

- وضعیت سلامتی ( مشکلات معده، دیابت و ...)

- سطح آمادگی فیزیکی

- ترکیب بدن

- ذائقه فرد

- داروهای مصرفی

در زمان تهیه غذا به نکاتی باید توجه کرد از جمله تاریخ مصرف، دمای نگهداری، وزن و بسته بندی غذا.

2. برای آمادی سازی و خوردن غذا در خانه تمرین کنید.

قبل از رفتن به برنامه به طور تمرینی در منزل غذاهایی را که در برنامه می خواهید مصرف کنید طبخ نمایید. غذاهای آماده، سبزیجات و میوه جات خشک و پودر ها را مصرف کنید. غذاهای مانند عدس، جو و خوراک های بدون آب حتما بابد قبل از مصرف کاملا در آب حل شوند و الا آب موجود در دستگاه گوارش را به خود جذب می کنند و سبب یبوست و ناراحتی مزاجی می شوند.

هوای گرم می تواند در ساختار غذا تغییر ایجاد کند و فساد آن را تسهیل نماید. هوای بسیار سرد نیز می تواند باعث یخ زدن و سفت شدن غذا و غیر قابل خوردن شدن آن شود.

3. سطح آهن خون را قبل از برنامه چک کنید.

قبل از رفتن به برنامه حتما سطح آهن خون خود را چک کنید و در صورت مناسب نبودن آن را به کمک پزشک اصلاح کنید. اصلاح فقر آهن گاه می تواند 3 تا 6 ماه زمان ببرد. زنان و افراد گیاه خوار در ریسک بالاتری برای فقر آهن قرار دارند. مناسب بودن سطح آهن خون نقش بسیار مهمی در روند صعود و هم هوایی دارد.نقل از

http://hypoxy.blogfa.com

لوازم کمکهای اولیه:



1- چسب زخم بندی 5عدد   2- چسب رولی کوچک پارچه ای 1عدد   3- باند کشی 5 سانت 1عدد   4- گاز استریل 4 عدد   5- پماد سوحتگی 1 عدد
6- پماد بتادین یا تترا سیکلین 1عدد  7- آ بسلانگ 2عدد   8- پنس 1عدد   9- قیچی 1عدد   10- پد الکله آنتی سپتیک 1بسته  11- قرص استا مینا فون ساده 6عدد
12- قرص متو کلو پرامید 6عدد  13- قرص رانیتد ین 6عدد  14- پرل نیترو گلیسیرین 6عدد  15- باند ساده 10سانت 1عدد  16- قرص انتی اسید 6عدد
17- قرص استا زو لامید 6عدد  18- قرص دیفنو کسیلات 6عدد  19- مشمع ضد درد 1عدد 20- پودر او آر اس 2عدد


لوازم بقا :


1-سوت 1عدد  2-چراق قوه+باتری کوچک 1عدد+4عدد  3-کبریت 1 بسته  4-دستمال کاغذی 1بسته  5-پلاستیک ضد آب بزرگ 2عدد  6-نخ وسوزن 1عدد
7-دستکش معاینه لاتکس یکبار مصرف 1 جفت  8-قرص کلر 4عدد  9-فندک 1عدد  10-سنجاق قفلی 3عدد  11-نی 2عدد  12-پد ضد سرما زدگی انگشتان 1بسته
13-کیسه خواب اورژانس 1عدد  14-قطب نما 1عدد  15-چاقوی چند منظوره 1عدد  16-مداد و یادداشت 1عدد 17- قرص الکل جامد 4عدد 18- مواد غذایی فشرده شده 4عدد


                                                              راهنمای مصرف کمک های اولیه:
1- با استفاده از دو دستکش معاینه شرایط تمیز بودن محیط زخم بندی را رعایت فرمایید.
2- از چسب رولی پارچه ای در موارد زخم بندی هاآتل بندی ها و هم چنین در ترمیم چادر و کیسه خواب وغیره می توا نید استفاده نمایید.
3- پس از مصرف پمادها درب انها را محکم ببندید تا از شستشو الوده کردن سایر لوازم پیشگیری شود.

4- از آبسلانگ جهت اتل بندی انگشتان صدمه دیده می توان استفاده کرد.


راهنمای مصرف داروها:
موارد مصرف قرصها به شرح زیر است:


ردیف          نام دارو                   نحوه مصرف                  موارد مصرف  


 1          قرص استامینیفون         هر 6 ساعت           سر درد- التهاب- سرما خوردگی – کوفتگی


 2          قرص متو کلو پرامید       هر 6 ساعت               سر گیجه- تهوع-استفراغ


 3           قرص رانیتیدین             قبل از غذا              سوزش سر دل-تهوع-درد سر دل-زخم معده


 4          قرص آنتی اسید            بعد از غذا 1-2 عدد               ترش کردن- سوزش سر دل


 5        قرص دیفنو کسیلات            هر 6 ساعت 1عدد                      دل درد- اسهال- دل پیچه


 6   قرص استا زو لامید                   هر 6 ساعت 1عدد             ارتفاع زدگی- بی خوابی در ارتقاع - سردرد رارتفاع

7     پرل TNG         هر 5 دقیقه زیر زبانی حداکثر تا 3 عدد       درد سینه یا سا بقه مشکل قلبی-درد قفسه سینه با حالت تهوع و تنگی نفس و عرق سرد   
                                                            
تذکرات:1- با توجه به تاریخ انقضای داروها، باید هر 6 ماه با کنترل داروها، داروهای تاریخ گذشته از دور مصرف خارج و داروهایی با تاریخ اعتبار جدید جایگزین شوند.
2- بهتر است کیف امداد در دمایی بین 2 تا 30 درجه سانتی گراد نگهداری شود.
3- هنگامی که چراغ قوه را استفاده نمی کنید، بهتر است باطری های آن را خارج کرده و پیش از هر برنامه باطری نو در آن جایگزین کنید.
4- در صورت مصرف هر کدام از لوازم کیف امداد و نجات، باید در نزدیک ترین زمان و پیش از شروع برنامه ی بعدی آن وسیله را جایگزین کرد.
5- پیش از شروع هر برنامه همه ی لوازم کیف امداد و نجات را با فهرستی که از پیش تهیه کرده اید، کنترل کنید تا موردی جا نماند.


 6- داشتن نقشه در جهت یابی و پیدا کردن مسیر صحیح در برنامه های کوه نوردی در درجه نخست قراردارد.


نوشته شده توسط: روشن محمدزمانی